Stof tot nadenken…

(Ex-)patixc3xabnten van de Obesitas-poli in het Wilhelmina Ziekenhuis Assen hebben de Obesitas-contactgroep Noord opgericht. Ze gaan contactavonden organiseren die bedoeld zijn voor iedereen die het afvalprogramma van de Obesitas-poli wil volgen, al volgt of heeft gevolgd. Op 5 september a.s. is de eerste maandelijkse bijeenkomst. Deze begint om 20.00 uur in de foyer van het Van der Valk-hotel in Assen.

De contactavonden zijn bedoeld als ondersteuning van de nieuwe leefstijl. Tips en ervaringen kunnen worden uitgewisseld. Er zal niet alleen gesproken worden over het afvalprogramma van de Obesitas-poli, maar ook over alles wat met de ziekte Obesitas te maken heeft: de vaak levenslange strijd van afvallen en aankomen, het dik-zijn, het grote onbegrip in omgeving en maatschappij, de praktische en lichamelijke problemenxe2x80xa6 Onder gelijkgestemden zegt een half woord vaak al genoeg!

Zeer streng dieet

De Obesitas-poli van het WZA is enkele jaren geleden gestart en helpt patixc3xabnten om van hun (extreme) overgewicht af te komen. Dit gebeurt met behulp van een zeer streng dieet, dat in de eerste maanden vooral uit shakes bestaat en daarna langzaam wordt uitgebouwd naar een xe2x80x98normaalxe2x80x99 eetpatroon. De patixc3xabnten worden vanaf de opname ruim een jaar lang fysiek gecontroleerd en mentaal begeleid door een internist, een psychologe, dixc3xabtisten en fysiotherapeuten. De patixc3xabnten hebben vooraf bijna allemaal lichamelijke klachten, die sterk kunnen afnemen wanneer ze minimaal 10% van hun gewicht kwijtraken. Op eigen houtje afvallen is door bijna alle patixc3xabnten al vaak geprobeerd, maar niet of nauwelijks gelukt.

Broodnodig contact

Er hebben inmiddels zoxe2x80x99n 300 Noorderlingen aan het Obesitas-programma meegedaan. Meestal met succes! Maar voor het broodnodige onderlinge contact tussen (ex-)patixc3xabnten is in het programma nauwelijks tijd ingeruimd. Daar bleek wel veel behoefte aan te zijn. Want hoe gaat het met ex-patixc3xabnten? Valt het xe2x80x98nieuwe levenxe2x80x99 mee of juist tegen? Of zijn ze alweer terug bij af? Waar lopen de ex-patixc3xabnten tegenaan? Kunnen ze aan hun nieuwe identiteit wennen? En hoe reageert hun omgeving? Voor de patixc3xabnten die middenin het programma zitten is er ook voldoende gespreksstof. Hoe voelt het om te leven op shakes, rauwkost en bouillon? Hoe zwaar is het om onder het kritische oog van een vreemde op de weegschaal te moeten stappen en vetmetingen te laten doen? Hoe vinden ze de begeleiding van het WZA-team? Goed of voor verbetering vatbaar? Maar ook zijn er nog patixc3xabnten die doorverwezen zijn naar de Obesitas-poli, maar die twijfelen wat het beste voor hen is: het WZA Obesitas-programma, een maagverkleining, of misschien toch Dr. Phil, opnieuw naar Weight Watchers, Herbalife of dat veelbelovende gloedjenieuwe dieet dat uit Amerika is overgewaaid? De op stapel staande contactavonden worden door de Obesitas-contactgroep Noord georganiseerd, dus het WZA staat er in principe buiten. De avond is ook zeker niet alleen bedoeld voor loftuitingen, ook kritische geluiden mogen luidkeels klinken. Het WZA heeft zelfs laten weten graag alle op- en aanmerkingen te horen. Deze worden tijdens de bijeenkomst verzameld en anoniem doorgegeven.

Denktank

De Obesitas-contactgroep Noord heeft overigens nog veel meer plannen. In de denktank is gesproken over buddylijsten, een maandelijkse xe2x80x98informailxe2x80x99 en een internetforum waarop patixc3xabnten thuis anoniem kunnen lezen en schrijven over het Obesitas-programma. Ook worden er in de toekomst wellicht gastsprekers uitgenodigd, die alles kunnen vertellen over sport, psyche, belastingteruggave, kleding, recepten, enz.. En als de belangstelling groot genoeg is kunnen er kleinere regionale contactgroepen worden gevormd. De eerste algemene bijeenkomst van de Obesitas-contactgroep Noord is op dinsdag 5 september a.s. om 20.00 uur in de foyer van het Van der Valk Hotel in Assen. De bijeenkomsten zijn vrijblijvend, dus er is geen verplichting om iedere maand te komen.

Na de start wordt de contactavond iedere eerste dinsdag van de maand gehouden, behalve op feestdagen. Dus op 3/10, 7/11, 12/12, etc. Er wordt een onkostenbijdrage gevraagd van xe2x82xac 1,= en er zijn drankjes verkrijgbaar aan de bar (voor eigen rekening).

Vandaag wellicht warmste dag ooit? En langste hittegolf ooit?

Je begrijpt vast dat ik hxc3xa9xc3xa9l blij ben dat we sinds enkele weken airco hebben onder ons grote platte dak xc3xa9n in de nieuwe pikzwarte auto. Airco is onder deze weersomstandigheden werkelijk een verademing!

Trouwens, nu ik het er over heb: Het wordt hier zelfs een beetje frisjes…

Zie ik er niet oud-en-wijs uit? Vandaag sta ik stil bij mijn geboorte, op de kop af 37 jaar geleden in Hoogeveen. Wat is de tijd voorbijgevlogen! Vanmorgen vroeg een aardig iemand (die dacht dat ik een jaar of 32 was) of ik weer 20 zou willen zijn. Mijn antwoord: "Lichamelijk absoluut, maar alle levens- en werkervaring die ik nu heb, wil ik nooit meer kwijt!"

En ja, ik weet het… het is nog steeds oorverdovend stil op deze log. Echt, iedere dag neem ik me voor om een stukkie te schrijven, maar iedere dag gaat de tijd weer met me op de loop. Wat mxc3xb3et een mens toch ook verschrikkelijk veel. Of is het in mijn geval misschien ook of vooral: Wat wxc3xadl een mens toch ook verschrikkelijk veel…

Ben helemaal blij! Want het moest er toch echt eens van komen… mijn acteursfoto’s waren al vier jaar oud en daar kan je bij een castingbureau eigenlijk niet meer mee aankomen. Dus toog ik afgelopen vrijdag naar Amsterdam, stond een uur in de file en kwam uiteindelijk iets te laat bij castingdirector/fotograaf Andrxc3xa9 Sjouerman aan. Urenlang hebben we ons best gedaan om er iets moois van te maken en dat is absoluut gelukt! Ik ben natuurlijk geen fotomodel en zal dat ook nooit worden, maar hier kan ik best mee voor de dag komen. De foto’s geven duidelijk weer wie Gientje is en hoe ze eruit ziet. Ondanks dat de terugweg van Amsterdam naar het Hoge Noorden zelfs bijna 4 uur duurde (normaal 1,5 uur) vanwege nxc3xb3g meer files, heb ik dat er werkelijk graag voor over gehad. Ik ben trots op mijn foto’s en kan niet wachten tot de postbode de negatieven en de cd roms in mijn brievenbus gooit. Dan kan ik ze in mijn portfolio zetten op mijn website… Enneh, Andrxc3xa9 bedankt!

Ben aan het stoeien geslagen met de nieuwe lay-out van mijn web-log. Is een moetje nu eigenaar Ilse aan het experimenteren is met web-log.nl. Mijn web-log is daardoor verhuisd, zonder dat ik er zelf ook maar xc3xa9xc3xa9n verhuisdoos voor heb hoeven inpakken. Maar oei, de nieuwe mogelijkheden zijn eindeloos. Letterlijk! Enorm wennen dit! Want hoe kan ik nu mijn ‘stof tot nadenken-foto’ veranderen? Ik kan ‘m niet eens terugvinden in het menu! En hoe kan ik een plaatje ‘jatten’ van een andere site, zoals ik ruim 2 jaar gedaan heb? Ik kan nu alleen nog maar eigen foto’s uploaden vanuit mijn compu, maar dan ben ik ras door mijn maximale aantal gratis embeetjes heen. Getverderrie… Waar ben ik slash is Ilse in ‘s hemelsnaam aan begonnen?

Ah, via de aloude ctrl-c/ctrl-v methode in de html-sectie alsnog gelukt! Maar makkelijk is anders… Ilse bedankt!

Poeh, hxc3xa9! Een euforisch gevoel maakt zich van me meester. Dat heb ik toch maar mooi geflikt! Wat een sportieveling ben ik toch… Vanochtend ben ik om kwart over acht (zwaar verkouden, maar dat mocht de pret niet drukken) op de fiets gestapt om Zoon in het naburige dorp naar school te brengen. Zo’n drie kilometer, dus da’s niet ver. Mijn sportspullen had ik meegenomen, dus kon ik direct doorfietsen naar de sportschool in de ‘stad’, een uit de kluiten gewassen dorp, zo’n 12 kilometer verderop. Fietsend over de vlakte leek het alsof ik alsmaar tegenwind had, maar een hemels lentezonnetje maakte dat mxc3xa9xc3xa9r dan goed! Al met al heb ik er drie kwartier over gedaan voordat ik in de sportschool aankwam. Daar heb ik me nog eens anderhalf uur lang verder in het zweet gewerkt. Ben daarna weer op m’n stalen ros geklauterd, heb nog wat boodschapjes gedaan en heb toen -huh, alwxc3xa9xc3xa9r wind tegen- de thuisreis aanvaard. De zon was mijn trouwe reisgenoot. Even voor de lunch was ik thuis. En ik doe er niet moeilijk over, jij draait je hand er misschien niet voor om, maar voor mij was dit een hele overwinning. Dat had ik ‘m toch maar mooi geflikt! En de verse broodjes bij de lunch leken daarna nxc3xb3g beter te smaken… Inmiddels is de zon verdreven door een dik wolkendek en tikt de regen op de ruiten. En ik vraag me af, als ik er de tijd voor kan vinden, zou ik het dan aandurven om deze reis volgende week weer te maken?

Gientjes web-log is een maand geleden piepend tot stilstand gekomen. Respiratory arrest, ofwel op sterven na dood. De hoogste tijd voor om m’n log weer nieuw leven in te blazen. Voor hoe lang? Ik weet het oprecht niet, want de drang om alles van me af te schrijven lijkt verdwenen. En die nietsontziende drang om alles met jullie te delen was toch wel de levensadem van m’n log. Maar ik kan op z’n minst proberen jullie weer wat bij te praten over het wel en wee in Huize Gientje. En daar neem ik dan ook even de tijd en de ruimte voor.

Wat die stilstand veroorzaakt heeft? Tja, ik kan vervallen in voor de hand liggende excuses als druk-druk-druk en zo, wat ook echt zo is gelukkig, maar ik heb het nagenoeg altijd druk gehad de afgelopen jaren en da’s nooit een belemmering geweest om m’n web-log regelmatig bij te houden. Mezelf analyserend kom ik daarom tot de conclusie dat ik er misschien gewoon wel te gelukkig voor ben! Niet dat alles in m’n leven nu helemaal 100 procent fantastisch en voortreffelijk is. Nee, ik loop niet de hele dag met superlatieven te strooien. Sterker nog, er is de afgelopen maanden in mijn leventje eigenlijk bitter weinig veranderd. Ik ben geen gram meer afgevallen, schommel letterlijk en figuurlijk gezellig door en ben gek genoeg ook even niet zo bezig met de afvallerij. Hooguit in m’n hoofd, maar verder geniet ik gewoon van eten en ga minimaal 1x per week lekker sporten. Ook moet ik nog erg wennen aan de aandacht die ik ineens weer van het manvolk krijg… zo grapte xe9xe9n van de politiemensen waar ik vaak mee samenwerk: “Jij ziet er echt goed uit zeg! Nog even en ik wil kinderen met je…” *Slik!* Ik wist ineens weer waarom het soms best prettig was om dik te zijn; het feit dat mannen je niet als lustobject, maar als een gezellige vriendin of collega behandelen! Echt wennen dus…

Zoon
Ondertussen maken Man en ik ons -nog steeds- zorgen om Zoon, die zichzelf (en anderen) nog steeds danig in de weg zit. Zeker als het op sociale omgangsvormen aankomt. We blijven ‘m uitleggen wat nu wel en niet ‘algemeen geaccepteerd gedrag’ is, maar de PDD-NOS/ADHD heeft zoveel vat op hem dat er niets van onze goedbedoelde adviezen blijft hangen. Bovendien neemt ‘ie van z’n ouders sowieso maar weinig aan. Hij denkt het zelf vaak beter te weten en drijft ons daarmee regelmatig tot totale waanzin. Daarom blijven we zoeken naar de ‘ideale’ oplossing van dit probleem. Want de Ritalin helpt ‘m wel wat rustiger te worden, vooral op school, maar hij kan daar soms ook behoorlijk down of juist opstandig van worden. Die Ritalin blijft natuurlijk gewoon chemische rotzooi en is bovendien een slecht, maar wel-volledig-vergoed-alternatief voor het veel kindvriendelijker, maar zelf-te-betalen-en-dure-medicijn Concerta.

Zoon staat nu ook op de wachtlijst voor het Boddaert-centrum, waar hij straks twee middagen per week onder deskundige begeleiding kan leren hoe hij met leeftijdsgenootjes en andere mensen dient om te gaan, spelenderwijs natuurlijk. Het centrum is een soort medische naschoolse opvang. De resultaten bij andere kinderen zijn over het algemeen goed, dus dat geeft de burger weer moed. Gelukkig is Zoon lichamelijk helemaal gezond en is ‘ie sinds kort zelfs zielsgelukkig! Want nadat hij z’n C-diploma had gehaald, mocht ‘ie eindelijk op het door ons zo vermaledijde voetbal. Jaren heb ik gezocht naar een voetbalhatende man, krijgen we samen een zoon die maar xe9xe9n doel heeft: voetballen!
We hebben ‘m nog stiekem proberen om te praten, want hij leek ons veel geschikter om als scout, pianovirtuoos of balletdanser door het leven te gaan. Maar als niet-voetballer hoor je er op de dorpsschool echt niet bij en dus was de keus van Zoon duidelijk: “Voetbal, of anders voetbal!”.
Ik kom er daardoor niet langer onderuit en sta sinds kort bij het krieken van de zaterdag tussen de andere voetbalmoeders en -vaders langs de lijn. Met frisse tegenzin sta ik te kijken hoe de 6- en 7-jarige groenwitjes het de andere partij zo moeilijk mogelijk maken. Het luidkeels aanmoedigen van Zoon is tot op heden nog niet gelukt. Ben namelijk netjes opgevoed (“Zachtjes, niet schreeuwen!”) en schrok me dan ook het apezuur toen ik een vader van de tegenpartij onlangs hoorde roepen: “Kom op nou jongens! Aan het gas met die tegenpartij!”. Hoezo voetbalhooligan? Het feit dat het een teamsport is, maakt het overigens wel zeer geschikt voor hem. En het doet me enorm goed om te zien dat Zoon zo opgaat in het spel en er zichtbaar veel plezier in heeft. Ook thuis maakt hij al dribbelend veel meters over ons mossige gazonnetje.

Tussendoor werken Man en ik ons nog steeds een slag in de rondte met onze eigen bedrijfjes. Man ‘in de reclame’ en ik momenteel vooral in de stem- en trainingsacteerwereld. Heb weer enorm leuke klussen gedaan. Gelukkig heb ik sinds kort een schoonmaakster die om de week een paar uurtjes meehelpt. Heerlijk! Ook vanochtend is ze weer even geweest en heeft het huis in citroentjesgeur achtergelaten. Echt fijn! En verder? Tja, we hebben nog steeds dezelfde trouwe vrienden. Niets nieuws onder de zon dus…

Vogelgriep
Saai?! Valt reuze mee! Want wat wxe8l veranderd is? Ik geniet veel meer van de kleine dingen om me heen. Zo hebben Man, Zoon en Gientje zich in de afgelopen maanden ontpopt tot heuse vogelaars! Zoals je wellicht weet woon ik op het platte laand, waar de natuur nog redelijk ongestoord z’n gang kan gaan. Toch wordt ook hier het voedsel voor de vogels schaarser door gebruik van pesticiden en landbouwmechanisatie. Dus hebben we de vogels die onze grote tuin bezoeken afgelopen winter eens lekker verwend met allerhande vogelvoer. En dat hebben we geweten! We hebben al de meest bijzondere vogels in onze tuin gedetermineerd (zoals ‘herkennen’ bij vogels zo chique genoemd wordt): niet alleen het bekende roodborstje en de koolmees, maar ook de zwarte mees, staartmees, matkop, pimpelmees, ringmus, heggenmus, huismus, zanglijster, merel, groenling, houtduif, sijs, goudvink, appelvink en gewone vink, keep, goudhaantje (kleinste vogeltje van Europa), winterkoninkje, boomklever, boomkruiper, Vlaamse gaai, grote bonte specht, ekster, kauw, kraai, enz., enz.. Zelfs een eekhoorntje heeft al zijn intrek genomen in onze bostuin en is een graag geziene gast!

Verslavend en iedere dag weer verrassend! Het belangrijkste en meest zinvolle resultaat is misschien wel dat we inmiddels zelfs vaker naar buiten zitten te staren dan naar de tv!
We zorgen daarom ook nu nog dat de voedersilo zo nu en dan bijgevuld wordt. En dat doen we met toestemming en de zegen van de Vogelbescherming), die het jaarrond bijvoederen aanraadt, omdat sommige vogelsoorten dat simpelweg nodig hebben nu ze met uitsterven bedreigd worden. Ook hebben we vijf nestkastjes, een vleermuizenkast, vlinderkast en een eekhoornvoederkastje opgehangen. Zowel voor ons eigen plezier alsook voor de levensvreugde van de beestenboel in onze tuin.

Zelfs onze katten zijn blij met de aanwas van levende have in de tuin, want die hebben nu weer iets om likkebaardend naar te kijken, soms gevolgd door een onhandige jachtpoging. Gelukkig zijn het geen goede jagers. We hebben zelfs twee watjes van katten, die ook nog eens flink gehinderd worden door een compleet orkest aan reflecterende belletjes om hun nek. Maar proberen kan geen kwaad, is het motto van onze jeweetwelkatten!

Ook de rest van de tuin is het aanzien overigens meer dan waard, nu de pruimen- en appelbomen flink uitbotten en een van de azalea’s zelfs al bijna uitgebloeid is; als eerste van alles wat hopelijk nog gaat bloeien. Verder zit Konijn sinds vorige week weer in z’n buitenhuis en laten de vissen in de vijver zich weer regelmatig zien. Er zitten ook weer kleine visjes bij! Je begrijpt het al, nu ik meer energie heb, ben ik veel buiten te vinden en geniet ik dubbel van de rust, het groen en de ruimte om me heen.

Huismu(t)sIk weet het, ik klink nu als een muts, huismus of huismuts zo je wilt, maar ik kom er steeds meer achter dat ik het geluk niet ver weg, maar dichtbij moet zoeken. Voor jou een open deur misschien, maar voor mij meer een ‘open baring’. Ik heb zo lang gestreeft naar het onbereikbare (de perfecte job in Hilversum of anderszins leuk, maar niet haalbaar werk) en ben er nu achter gekomen dat het geluk dichterbij is dan ik dacht. Ik ben in balans.Werk is zelfs een beetje naar het tweede plan geschoven. Ik, die me altijd vreselijk druk maakte over mijn ‘karriejerre’ en altijd op zoek was naar nieuwe opdrachtgevers, ben niet eens meer zo actief op dat vlak. Uiteraard word ik niet plotseling huisvrouw of huishoudelijk manager; dat zit er letterlijk niet in bij mij, maar ik jaag minder achter werk aan en geniet daardoor meer van de dingen die ik al hxe8b. En dat vertaalt zich vreemd genoeg ineens in opdrachtgevers die mxedj ontdekken! Ik heb daardoor redelijk veel inspreekwerk. Leuk! Bovendien is het trainingsacteerwerk weer flink toegenomen en uitgebreid, waar ik ook enorm van geniet. Want dat werk is me op m’n lijf geschreven. En zo lijkt alles ineens op z’n plek te vallen.

Alles anders
En om me heen? Daar gebeurt nogal wat: Zus heeft een andere baan, Vriend denkt erover om helemaal voor zichzelf te beginnen en z’n veilige baan op te zeggen, Vriendin A gaat scheiden en is met haar kinderschaar weer dichtbij komen wonen. Vriendin B zit nog op een roze wolk, want die is vorige week juist getrouwd! Vriendin C zit op een andere roze wolk, want die is zwanger van d’r tweede kindje, Nicht wordt binnenkort voor ‘t eerst moeder, lieve Tante daardoor oma en Neef wordt suikeroom. Jongste Tante zal helaas nooit oma worden; zij overleed een maand geleden plotseling op 51-jarige leeftijd, twee pubers en Oom achterlatend. Kortom; om me heen blijft niets bij het oude, terwijl bij mij de innerlijke rust de overhand krijgt. Misschien juist wel daarom! Het leven zit vol (on-)aangename verrassingen…

Bij de weg: Verras Gientje ook eens en vul de gloedjenieuwe poll in!

Trouwens… Gientje had dus al bijna een maand geen nieuwe log meer geschreven en toch kwamen er dagelijks zo’n honderd mensen op gientje.web-log.nl een kijkje nemen. Verbazingwekkend! Waarschijnlijk hebben velen van jullie nog nooit van de RSS-feeder gehoord, die automatisch een seintje geeft wanneer er een nieuw epistel aan het ruime log-archief toegevoegd wordt. Dat geldt overigens niet alleen voor nieuwe logs op deze website, maar voor alle vernieuwingen op internetsites die in RSS te lezen zijn. Reuze handig als je bijv. een nieuwssite of weblog nauwlettend wilt volgen. Tip: Je kunt hier een RSS-feeder downloaden.

Gientjes web-log is een maand geleden piepend tot stilstand gekomen. Respiratory arrest, ofwel op sterven na dood. De hoogste tijd voor om m’n log weer nieuw leven in te blazen. Voor hoe lang? Ik weet het oprecht niet, want de drang om alles van me af te schrijven lijkt verdwenen. En die nietsontziende drang om alles met jullie te delen was toch wel de levensadem van m’n log. Maar ik kan op z’n minst proberen jullie weer wat bij te praten over het wel en wee in Huize Gientje. En daar neem ik dan ook even de tijd en de ruimte voor.

Wat die stilstand veroorzaakt heeft? Tja, ik kan vervallen in voor de hand liggende excuses als druk-druk-druk en zo, wat ook echt zo is gelukkig, maar ik heb het nagenoeg altijd druk gehad de afgelopen jaren en da’s nooit een belemmering geweest om m’n web-log regelmatig bij te houden. Mezelf analyserend kom ik daarom tot de conclusie dat ik er misschien gewoon wel te gelukkig voor ben! Niet dat alles in m’n leven nu helemaal 100 procent fantastisch en voortreffelijk is. Nee, ik loop niet de hele dag met superlatieven te strooien. Sterker nog, er is de afgelopen maanden in mijn leventje eigenlijk bitter weinig veranderd. Ik ben geen gram meer afgevallen, schommel letterlijk en figuurlijk gezellig door en ben gek genoeg ook even niet zo bezig met de afvallerij. Hooguit in m’n hoofd, maar verder geniet ik gewoon van eten en ga minimaal 1x per week lekker sporten. Ook moet ik nog erg wennen aan de aandacht die ik ineens weer van het manvolk krijg… zo grapte xc3xa9xc3xa9n van de politiemensen waar ik vaak mee samenwerk: “Jij ziet er echt goed uit zeg! Nog even en ik wil kinderen met je…” *Slik!* Ik wist ineens weer waarom het soms best prettig was om dik te zijn; het feit dat mannen je niet als lustobject, maar als een gezellige vriendin of collega behandelen! Echt wennen dus…

Zoon
Ondertussen maken Man en ik ons -nog steeds- zorgen om Zoon, die zichzelf (en anderen) nog steeds danig in de weg zit. Zeker als het op sociale omgangsvormen aankomt. We blijven ‘m uitleggen wat nu wel en niet ‘algemeen geaccepteerd gedrag’ is, maar de PDD-NOS/ADHD heeft zoveel vat op hem dat er niets van onze goedbedoelde adviezen blijft hangen. Bovendien neemt ‘ie van z’n ouders sowieso maar weinig aan. Hij denkt het zelf vaak beter te weten en drijft ons daarmee regelmatig tot totale waanzin. Daarom blijven we zoeken naar de ‘ideale’ oplossing van dit probleem. Want de Ritalin helpt ‘m wel wat rustiger te worden, vooral op school, maar hij kan daar soms ook behoorlijk down of juist opstandig van worden. Die Ritalin blijft natuurlijk gewoon chemische rotzooi en is bovendien een slecht, maar wel-volledig-vergoed-alternatief voor het veel kindvriendelijker, maar zelf-te-betalen-en-dure-medicijn Concerta.

Zoon staat nu ook op de wachtlijst voor het Boddaert-centrum, waar hij straks twee middagen per week onder deskundige begeleiding kan leren hoe hij met leeftijdsgenootjes en andere mensen dient om te gaan, spelenderwijs natuurlijk. Het centrum is een soort medische naschoolse opvang. De resultaten bij andere kinderen zijn over het algemeen goed, dus dat geeft de burger weer moed. Gelukkig is Zoon lichamelijk helemaal gezond en is ‘ie sinds kort zelfs zielsgelukkig! Want nadat hij z’n C-diploma had gehaald, mocht ‘ie eindelijk op het door ons zo vermaledijde voetbal. Jaren heb ik gezocht naar een voetbalhatende man, krijgen we samen een zoon die maar xc3xa9xc3xa9n doel heeft: voetballen!
We hebben ‘m nog stiekem proberen om te praten, want hij leek ons veel geschikter om als scout, pianovirtuoos of balletdanser door het leven te gaan. Maar als niet-voetballer hoor je er op de dorpsschool echt niet bij en dus was de keus van Zoon duidelijk: “Voetbal, of anders voetbal!”.
Ik kom er daardoor niet langer onderuit en sta sinds kort bij het krieken van de zaterdag tussen de andere voetbalmoeders en -vaders langs de lijn. Met frisse tegenzin sta ik te kijken hoe de 6- en 7-jarige groenwitjes het de andere partij zo moeilijk mogelijk maken. Het luidkeels aanmoedigen van Zoon is tot op heden nog niet gelukt. Ben namelijk netjes opgevoed (“Zachtjes, niet schreeuwen!”) en schrok me dan ook het apezuur toen ik een vader van de tegenpartij onlangs hoorde roepen: “Kom op nou jongens! Aan het gas met die tegenpartij!”. Hoezo voetbalhooligan? Het feit dat het een teamsport is, maakt het overigens wel zeer geschikt voor hem. En het doet me enorm goed om te zien dat Zoon zo opgaat in het spel en er zichtbaar veel plezier in heeft. Ook thuis maakt hij al dribbelend veel meters over ons mossige gazonnetje.

Tussendoor werken Man en ik ons nog steeds een slag in de rondte met onze eigen bedrijfjes. Man ‘in de reclame’ en ik momenteel vooral in de stem- en trainingsacteerwereld. Heb weer enorm leuke klussen gedaan. Gelukkig heb ik sinds kort een schoonmaakster die om de week een paar uurtjes meehelpt. Heerlijk! Ook vanochtend is ze weer even geweest en heeft het huis in citroentjesgeur achtergelaten. Echt fijn! En verder? Tja, we hebben nog steeds dezelfde trouwe vrienden. Niets nieuws onder de zon dus…

Vogelgriep
Saai?! Valt reuze mee! Want wat wxc3xa8l veranderd is? Ik geniet veel meer van de kleine dingen om me heen. Zo hebben Man, Zoon en Gientje zich in de afgelopen maanden ontpopt tot heuse vogelaars! Zoals je wellicht weet woon ik op het platte laand, waar de natuur nog redelijk ongestoord z’n gang kan gaan. Toch wordt ook hier het voedsel voor de vogels schaarser door gebruik van pesticiden en landbouwmechanisatie. Dus hebben we de vogels die onze grote tuin bezoeken afgelopen winter eens lekker verwend met allerhande vogelvoer. En dat hebben we geweten! We hebben al de meest bijzondere vogels in onze tuin gedetermineerd (zoals ‘herkennen’ bij vogels zo chique genoemd wordt): niet alleen het bekende roodborstje en de koolmees, maar ook de zwarte mees, staartmees, matkop, pimpelmees, ringmus, heggenmus, huismus, zanglijster, merel, groenling, houtduif, sijs, goudvink, appelvink en gewone vink, keep, goudhaantje (kleinste vogeltje van Europa), winterkoninkje, boomklever, boomkruiper, Vlaamse gaai, grote bonte specht, ekster, kauw, kraai, enz., enz.. Zelfs een eekhoorntje heeft al zijn intrek genomen in onze bostuin en is een graag geziene gast!

Verslavend en iedere dag weer verrassend! Het belangrijkste en meest zinvolle resultaat is misschien wel dat we inmiddels zelfs vaker naar buiten zitten te staren dan naar de tv!
We zorgen daarom ook nu nog dat de voedersilo zo nu en dan bijgevuld wordt. En dat doen we met toestemming en de zegen van de Vogelbescherming), die het jaarrond bijvoederen aanraadt, omdat sommige vogelsoorten dat simpelweg nodig hebben nu ze met uitsterven bedreigd worden. Ook hebben we vijf nestkastjes, een vleermuizenkast, vlinderkast en een eekhoornvoederkastje opgehangen. Zowel voor ons eigen plezier alsook voor de levensvreugde van de beestenboel in onze tuin.

Zelfs onze katten zijn blij met de aanwas van levende have in de tuin, want die hebben nu weer iets om likkebaardend naar te kijken, soms gevolgd door een onhandige jachtpoging. Gelukkig zijn het geen goede jagers. We hebben zelfs twee watjes van katten, die ook nog eens flink gehinderd worden door een compleet orkest aan reflecterende belletjes om hun nek. Maar proberen kan geen kwaad, is het motto van onze jeweetwelkatten!

Ook de rest van de tuin is het aanzien overigens meer dan waard, nu de pruimen- en appelbomen flink uitbotten en een van de azalea’s zelfs al bijna uitgebloeid is; als eerste van alles wat hopelijk nog gaat bloeien. Verder zit Konijn sinds vorige week weer in z’n buitenhuis en laten de vissen in de vijver zich weer regelmatig zien. Er zitten ook weer kleine visjes bij! Je begrijpt het al, nu ik meer energie heb, ben ik veel buiten te vinden en geniet ik dubbel van de rust, het groen en de ruimte om me heen.

Huismu(t)sIk weet het, ik klink nu als een muts, huismus of huismuts zo je wilt, maar ik kom er steeds meer achter dat ik het geluk niet ver weg, maar dichtbij moet zoeken. Voor jou een open deur misschien, maar voor mij meer een ‘open baring’. Ik heb zo lang gestreeft naar het onbereikbare (de perfecte job in Hilversum of anderszins leuk, maar niet haalbaar werk) en ben er nu achter gekomen dat het geluk dichterbij is dan ik dacht. Ik ben in balans.Werk is zelfs een beetje naar het tweede plan geschoven. Ik, die me altijd vreselijk druk maakte over mijn ‘karriejerre’ en altijd op zoek was naar nieuwe opdrachtgevers, ben niet eens meer zo actief op dat vlak. Uiteraard word ik niet plotseling huisvrouw of huishoudelijk manager; dat zit er letterlijk niet in bij mij, maar ik jaag minder achter werk aan en geniet daardoor meer van de dingen die ik al hxc3xa8b. En dat vertaalt zich vreemd genoeg ineens in opdrachtgevers die mxc3xadj ontdekken! Ik heb daardoor redelijk veel inspreekwerk. Leuk! Bovendien is het trainingsacteerwerk weer flink toegenomen en uitgebreid, waar ik ook enorm van geniet. Want dat werk is me op m’n lijf geschreven. En zo lijkt alles ineens op z’n plek te vallen.

Alles anders
En om me heen? Daar gebeurt nogal wat: Zus heeft een andere baan, Vriend denkt erover om helemaal voor zichzelf te beginnen en z’n veilige baan op te zeggen, Vriendin A gaat scheiden en is met haar kinderschaar weer dichtbij komen wonen. Vriendin B zit nog op een roze wolk, want die is vorige week juist getrouwd! Vriendin C zit op een andere roze wolk, want die is zwanger van d’r tweede kindje, Nicht wordt binnenkort voor ‘t eerst moeder, lieve Tante daardoor oma en Neef wordt suikeroom. Jongste Tante zal helaas nooit oma worden; zij overleed een maand geleden plotseling op 51-jarige leeftijd, twee pubers en Oom achterlatend. Kortom; om me heen blijft niets bij het oude, terwijl bij mij de innerlijke rust de overhand krijgt. Misschien juist wel daarom! Het leven zit vol (on-)aangename verrassingen…

Bij de weg: Verras Gientje ook eens en vul de gloedjenieuwe poll in!

Trouwens… Gientje had dus al bijna een maand geen nieuwe log meer geschreven en toch kwamen er dagelijks zo’n honderd mensen op gientje.web-log.nl een kijkje nemen. Verbazingwekkend! Waarschijnlijk hebben velen van jullie nog nooit van de RSS-feeder gehoord, die automatisch een seintje geeft wanneer er een nieuw epistel aan het ruime log-archief toegevoegd wordt. Dat geldt overigens niet alleen voor nieuwe logs op deze website, maar voor alle vernieuwingen op internetsites die in RSS te lezen zijn. Reuze handig als je bijv. een nieuwssite of weblog nauwlettend wilt volgen. Tip: Je kunt hier een RSS-feeder downloaden.

Gientje ergert zich al jxc3xa1ren aan de laffe houding van bedrijven bij wie ze ooit solliciteerde of aan wie ze op een andere manier liet weten dat ze gexc3xafnteresseerd was om voor dit bedrijf te werken. Want hoe vaak gebeurt het niet dat je nooit meer iets verneemt na een sollicitatie? Niet alleen na een open sollicitatie, waarvan ik het me nog een beetje voor zou kunnen stellen… Nee, ook na een gerichte sollicitatie op een specifieke vacature laten bedrijven vaak een reactie achterwege. Zelfs als ik een paar uur in de auto heb gezeten voor een sollicitatiegesprek laten sommigen me eerst met gemak een half uur of langer wachten, raffelen daarna het gesprek af (waarbij ik al lang in de gaten heb dat ik het niet ga worden), om vervolgens nxc3xadets meer van zich te laten horen! Ik zou een lange lijst kunnen maken van bedrijven die zodoende bij mij op de ‘zwarte lijst’ zijn gekomen. Waar is het fatsoen gebleven?

Maar ook aan de kant van de sollicitant schijnt nogal wat mis te zijn, getuige dit onderzoek:

Kandidaten die te laat komen op een sollicitatiegesprek zijn nog altijd de grootste ergernis bij werkgevers. Een klef handje is met stip een goede tweede. Dit blijkt uit de sollicitatie-irritatielijst die uitzendbureau Randstad opstelde.

Na deze twee grootste afknappers volgen een gebrekkige voorbereiding en een onderuitgezakte houding in de irritatie-topvijf. Ook kandidaten die niets te vragen hebben, maken minder kans op de door hen beoogde baan.

‘In het algemeen bereiden vrouwen zich beter voor dan mannen’, vertelt Renate Deken van Randstad in De Telegraaf. ‘Vrouwen richten zich meer op xc3xa9xc3xa9n bedrijf of een paar specifieke bedrijven en reageren op een bepaalde functie-inhoud. Mannen sturen een aantal sollicitatiebrieven en zien wel waar ze uitgenodigd worden.’

Vrouwen bereiden zich dan wel beter voor, maar ze zijn volgens Deken wel zenuwachtiger dan mannen. ‘Mannen gaan opener het gesprek in, maar zouden er wel actiever in kunnen stappen,’ aldus Deken.

Ze vindt dat – mede door de komst van internet – iedereen in staat is om informatie in te winnen over een bedrijf. Verder is het volgens haar verstandig om beantwoording van de meest voor de hand liggende vragen voor het gesprek alvast te oefenen.

Door Stephanie Bakker bron: De Telegraaf

Aan wie erger jij je het meest? Sollicitanten of personeelsfunctionarissen en chefjes bij bedrijven?